İşe başladığımdan beridir kafamı kurcalayan pek çok şey olmasına rağmen onlar üzerine düşünemediğimi fark ettim. Sabah 9 akşam 6 çalışan biri olarak ancak akşam 7:30 gibi evde olabiliyorum ve yemek, duş derken gün bitiyor. Kitap okuyamıyorum, film seyredemiyorum. Kısacası hayata dair pek bir şey yaşayamıyorum.
Bu durum aklıma Paul Lafarge'ın Tembellik Hakkı adlı kitabını getirdi. Yazar Kitaba önce Lessing'ten yaptığı ve beni çok ilgilendiren bir alıntıyla başlıyor.
Sevme, içme ve tembellik dışında,Tembellik edelim her şeydeLessing
Ve sonra devam ediyor;
Büyük halk şenliklerinde komünistlerle kolektivistler, kentsoylu sınıfın 15 Ağustos ve 14 Temmuzlarındaki gibi toz toprak yutacak yerde, şişeleri fırlatacak, sucuklara saldıracak, maşrapaları havalara uçuracaklar. Tembellik rejiminde, bizi her saniye yok eden zamanı öldürmek için, sürekli gösteriler ve tiyatro oyunları olacaktır. Ey tembellik, uzun süren sefilliğimize acı! Ey sanatların ve soylu erdemlerin anası tembellik, insan kaygılarına merhem ol!
Gerçekten de tembellik değil midir bizi biz yapan? İçimizdeki yetenekleri, sanatı, edebiyatı, kısacası tüm kültürü yaratan sahip olduğumuz boş zamanlar, sahip olduğumuz tutkular değil midir?
Sanırım bunu anlamak için çalışmaya ihtiyacım yoktu. :) Eski Yunanlılar bunun farkında olmalı ki işleri kölelere havale ederek kendilerine tüm hayatlarını tahsis etmişler. Ne dersiniz bir tembellik rejimi iyi olmaz mıydı bu sıcak havada ?
